ای عدل! نوحه گران ، شب را تا بامداد بر بسترِ عزایت بگریند که مردمی با فرهنگ را اینچنین سرگشته و حیران خویش ساختی. ای داد! پس این چیست که تو را اینگونه بر خموشی و سکوت ، بر پرده کشی بر حقیقت و مکافات ، بر مباح بودن دروغ و حق کشی دلیر کرده است؟امان از دشت بی فرهنگی ما با این همه علفهای هرزش !  چرا شبیخون کیفر خداوندی از خواب غفلتت بر نمی انگیزاند ایران من؟و دست منجی توانگری تو را از ورطه هلاکت بیرون نمی کشد.امان از بی فرهنگی مردمانت! پس این چیست که بر درد خود شکیبا هستی و بر مصائب خویش صبور و پایدار؟ پس این چیست که زبان بر کام گرفته ای و  اشک و آه را بر چشم و سینه   ازادی؟ چه قصه رفته بر چشم ما که شکوه وعظمت تو را اینگونه با رفتارمان پایمال می کنیم !براستی ما ایرانیم؟

باید امروز گریست بر نفس های زنده و خردهای مرده. باید گریست بر پیکر ستبر دروغ و بر جنازه نحیف و زار عدل و داد. باید گریست بر استواری پایه های تزویر و سستی ستونهای حقیقت. باید گریست بر خرد انگاشتن حق خون و پرده کشی بر حقیقت. امروز روز گریستن است.امروز گریستنت حق است که چنین مردم کج اندیشی بر دامانت ارام گرفته اند! امروز افتخار ما ایرانی بودن است وعزاب توایرانی بودن ما! فریاد رسی باید ایران من …

چو گلدان خالي لب پنجره/ پر از خاطرات ترک خورده ايم

گواهي بخواهيد اينک گواه/ همين زخم هايي که نشمرده ايم

دلي سربلند و سري سربه زير/ ازين دست عمري به سر برده ايم